Dit is deel 3 van ons reisverslag naar de Champagne. Bekijk hier deel 1 en/of deel 2.
9:30 uur Een croissantje voor het ontbijt hoort er natuurlijk wel een beetje bij als je in Frankrijk bent. Op dag 2 van onze trip stond er eigenlijk maar een bezoek op het programma, en tegen alle verwachtingen in niet eens bij een wijnproducent. We werden om 10:00 uur verwacht bij Maison Lehmann, een glazenfabrikant met hun kantoor in hartje Reims.
De chique ontvangstruimte van Lehmann in hartje Reims.
10:00 uur We werden hartelijk ontvangen bij het hoofdkantoor van Lehmann op de Boulevard Lundy 20 in Reims door Sarah Bernabeu. Een klein beetje achtergrondinformatie misstond niet, want de naam Lehmann heeft (nog) niet de naamsbekendheid zoals een Riedel, Zalto of Sophienwald die hebben. Het is dan ook nog een vrij jong bedrijf; pas in de jaren 90 van de vorige eeuw begon Gérard Lehmann met zijn bedrijf in Reims. Vanaf het begin betrok Gérard verschillende invloedrijke personen bij het ontwerpen van zijn glazen, en dat waren niet de minsten: onder andere Philippe Jamesse – voormalig sommelier bij Domaine Les Crayères** in Reims – en Gérard Basset – World’s Best Sommelier 2010 en naamgever van de Gérard Basset Foundation – hebben Lehmann aan het begin van de 21e eeuw bijgestaan in het ontwerpen van zijn glaswerk. Ook Arnaud Lallement stond aan de wieg van een eigen lijn binnen het assortiment van Lehmann. Lallement is chef bij het drie-sterrenrestaurant L’Assiette Champenoise en bedacht samen met Lehmann een eigen lijn voor in zijn restaurant in Tinqueux, net buiten Reims.
Luuk werpt een kritische blik.
In 2021 voegde Lehmann een nieuwe lijn toe aan het assortiment: de Ultralight glazen. Deze glazen worden machinaal geproduceerd maar zijn dusdanig licht dat het lijkt alsof ze handgeblazen zijn. Vederlicht maar dan betaalbaar; dat is een combinatie die we niet vaak zien als het wijnglazen betreft. Het is dan ook niet verwonderlijk dat grote bedrijven als Ruinart, Nicolas Feuillatte, Perrier-Jouët, Bollinger, Veuve Clicquot, Pol Roger, Taittinger en onze eigen Charles Heidsieck graag samenwerken met Lehmann.
Sarah wist ons te vertellen dat Lehmann niet alleen in Frankrijk glazen maakt – in de Verrerie de la Marne – maar de handgeblazen lijnen in Slowakije laat maken, waar glasblazen al zo’n 2.000 jaar wordt beoefend en dus tot in de puntjes wordt uitgevoerd. Op jaarbasis worden er zo’n 15 miljoen (!) glazen gemaakt in de machinale fabriek in Frankrijk; dit staat in schril contrast met de slechts 100 handgeblazen glazen per dag in Slowakije. Dit verklaart dan ook het grote verschil in prijs, maar vanzelfsprekend ook in kwaliteit. Grappig genoeg worden de handgeblazen wijnglazen van Lehmann in dezelfde productieplaats gemaakt als die van concurrent Zalto.
Champagneglazen konden natuurlijk niet ontbreken bij een glasfabrikant uit Reims.
Hoeveel verschilt het gewicht nou echt tussen machinale en handgeblazen wijnglazen? Sarah had het antwoord: het gemiddelde gewicht van een machinaal geproduceerd wijnglas van Lehmann is 140 gram, terwijl de handgeblazen glazen slechts 85 gram wegen. Een aanzienlijk verschil! En wat ons eigenlijk nog meer verbaasde is het feit dat de Ultraligt-lijn – zoals hierboven beschreven machinaal geproduceerde wijnglazen die een stuk lichter zijn dan normaal – dichterbij de handgeblazen glazen zitten qua gewicht dan bij de standaard machinale glazen; het gemiddelde gewicht voor de Ultralight glazen is slechts 100 gram. Een knap staaltje technologie, en dat voor een zeer vriendelijke prijs.
Uiteindelijk kwamen we natuurlijk ook naar de Boulevard Lundy om zelf kritisch te kijken naar welke glazen we in wilden kopen om die vervolgens in ons eigen assortiment op te nemen. Na lang wikken en wegen werden dat de Hadrien en Venus glazen uit de F. Sommier lijn – eerstgenoemde met 47cl inhoud, laatstgenoemde met 45cl inhoud. Als luxe lijn kozen we voor de Dionysos en Ariane Ultralight glazen – met respectievelijk 66 en 72cl inhoud. Sarah was zo vriendelijk van elk glas een sample mee te geven zodat we het thuisfront (lees: onze collega’s) konden overtuigen van de door ons gekozen selectie. Met een tasje vol namen we afscheid van Sarah en bedankten haar voor informatieve en gezellige ochtend.
Aan de "proeftafel" met Sarah.
12:00 uur Helaas komt aan alles een eind, en dus ook aan deze 24 uur in Reims. Met veel nieuwe indrukken, inspiratie en ideeën stapten we de auto in en vertrokken we. Een Champagneproducent in een klassiek gebied, een Champagneproducent in een opkomend gebied en een glasproducent met misschien wel de beste prijs/kwaliteitverhouding die wij ooit hadden gezien: deze trip was geslaagd!
17:00 uur Na een korte pitstop vlak voor de grens voor een broodje en een volle tank trapte Luuk het gaspedaal in op weg naar Den Haag, waar we tegen het einde van de middag arriveerden. En dat was maar goed ook, want Duncan moest gelijk aan de bak in het wijncafé en ik mocht twee uurtjes later aantreden voor een dorstige groep SDEN cursisten. Veel tijd om na te genieten was er dus niet, maar dat maakte deze 24 uur in Reims niet minder succesvol. Bedankt voor het lezen en santé!
